یا اباصالح المهدی

نمی از چشم های توست چشمه، رود، دریا هم
کمی از رد پای توست جنگل، کوه ، صحرا هم

تو از تورات وانجیل و زبور از نور لبریزی
تو قرآنی ، زمین محو شکوهت، آسمان ها هم

جهان نیلی است طوفانی، جهان دلمرده ظلمانی
تویی تو نوح موسی هم، تویی تو خضر عیسی هم

نوایت نغمه ی داوود، حسنت سوره یوسف
مرا ذوق شنیدن می کشد شوق تماشا هم

تو آن ماهی که در پایت تلاطم می کند دریا
من آن دریای سرگردان دور افتاده از ماهم

اسیر روی ماه تو هواخواه نگاه تو
نشسته بین راه تو نه تنها من که دنیا هم

تمام روز ها بی تو شده روزمبادا نه
که می گرید به حال و روز ما روز مبادا هم

همه امروزها مثل غروب جمعه دلگیرند
که بی توتیره و تلخ است چون دیروز فردا هم

جهانی را که پژواک صدایت را نمی خواهد
نمی خواهم نمی خواهم نمی خواهم نمی خواهم

سیدمحمد جواد شرافت

فيما أوصى آدمُ إلى شِيثٍ عليهما السلام : لا تَركَنُوا إلى الدنيا الفانيَةِ ، فإنّي رَكَنتُ إلى الجنّةِ الباقيَةِ فما صَحِبَ .حديث لي و اُخِْرجْتُ مِنها .حديث

بحار الأنوار : از وصيت آدم عليه السلام به فرزندش شيث عليه السلام است كه : به دنياى فانى دل مبنديد ؛ زيرا من به بهشت جاويدان دل بستم، اما با من وفا نكرد و از آن بيرون رانده شدم.

و کیف تصبر علی ما لم تحط به خبرا…

گرفته مه همه ی جاده را
ـ مشخص نیست

که صاف می شود آیا هوا ؟
ـ مشخص نیست

چطور باید از این راه مه گرفته گذشت
از این مسیر که یک ردّ پا مشخص نیست

و من چقدر در این مه به گریه محتاجم
نمی شود که ببارم… چرا؟ مشخص نیست

چه حسّ خوبِ غریبی ؛ به جستجوی خودت
شبانه راه بیفتی … کجا ؟ مشخص نیست

و تا همیشه از این شهر مرده کوچ کنی
و دورِ دور شوی … دور… تا … مشخص نیست

درست می روی آیا ؟ و یا … نمی دانی
صحیح می رسی آیا ؟ و یا … مشخص نیست

… کسی شبیه نسیم از کنار من رد شد
غریبه بود ؟ وَ یا آشنا ؟ مشخص نیست

صدای روشن او از ورای مه پیداست:
نگاه کن به افق! راه نامشخص نیست

…

تو پشت ابری و این قدر تابشت زیباست
هنوز آن طرف ابر ها مشخص نیست

حسن بیاتانی